Crear una peça té alguna cosa que enganxa. Comences amb una idea, una música, una imatge o alguna cosa que necessites explicar. A vegades ho tens força clar i altres vegades saps per on vols començar, però no fins on arribaràs.
I aleshores entres a la sala. Ho proves amb el grup i allò que imaginaves comença a canviar. Perquè al davant tens persones, cadascuna amb la seva manera de moure's, de sentir i d'entendre el que estàs proposant. Per a mi, aquí comença una part molt bonica de crear amb una companyia.
Però què passa quan la peça ja està feta? Quan portem molts assajos, quan ja ens sabem la música de memòria i toca tornar a començar des del principi. Com fem per mantenir la il·lusió?
És una cosa que em plantejo com a professora i com a persona que crea i acompanya el grup. Perquè jo també arribo cansada alguns dies. També tinc moments en què sento que alguna cosa no avança o en què he de buscar una altra manera d'explicar el que necessito.
No sempre tenim la mateixa energia. I crec que poder reconèixer-ho ens ajuda.
Hi ha dies en què tot surt i d'altres en què sembla que hàgim fet tres passos enrere. A vegades el que necessita l'assaig és aturar-nos un moment, parlar i entendre què està passant. Altres vegades necessitem moure'ns, deixar de donar-hi tantes voltes i tornar a gaudir junts.
Durant la creació intento que cada persona trobi el seu lloc dins la peça. Que entengui què està fent, quina intenció té aquell moviment i què aporta la seva presència al grup. Perquè quan només estàs pendent de recordar quin pas ve després, hi ha una part de tu que encara no ha pogut entrar.
Per això m'interessa preguntar: «Què et passa aquí?», «A qui estàs mirant?», «Què vols transmetre?». I escoltar el que apareix. A vegades una resposta d'algú del grup t'obre una possibilitat que tu no havies vist.
Després arriba una altra feina: repetir.
Hi ha moments en què cal insistir en una entrada, ajustar una distància o repetir una transició moltes vegades. Això també forma part de cuidar una peça. Però intento que sapiguem per què ho estem fent. Si hem de repetir, posem l'atenció en alguna cosa concreta: avui en les mirades, en com ens escoltem, en el que passa just abans de moure'ns.
Així, dins d'una cosa que coneixem molt, encara podem descobrir coses.
També crec que necessitem reconèixer allò que va creixent. En un assaig és fàcil acabar parlant de tot el que falta. I cal corregir, és clar. Però també dir: «Això avui ha passat», «Aquí us he sentit junts», «Aquest moment comença a tenir allò que buscàvem». El grup necessita saber quan està arribant a algun lloc.
Amb el temps vaig entenent que mantenir la motivació requereix atenció. Observar el grup, revisar com l'estic acompanyant i acceptar que hi haurà dies més difícils. La il·lusió també es cuida aquests dies, en com ens parlem i en les ganes de continuar aportant encara que estiguem cansats.
A mi em continua emocionant aquell moment en què una peça comença a sentir-se del grup. Quan veus que cadascú és dins del que fa, que es busquen, s'esperen i se sostenen.
I quan això apareix en un assaig, encara que hàgim escoltat la mateixa música cent vegades, torno a tenir ganes de veure-la una vegada més.
Crear una pieza tiene algo que engancha. Empiezas con una idea, una música, una imagen o algo que necesitas contar. A veces lo tienes bastante claro y otras veces sabes por dónde quieres empezar, pero no adónde vas a llegar.
Y entonces entras en la sala. Lo pruebas con el grupo y lo que imaginabas empieza a cambiar. Porque delante tienes personas, cada una con su manera de moverse, de sentir y de entender lo que estás proponiendo. Para mí, ahí empieza una parte muy bonita de crear con una compañía.
Pero ¿qué pasa cuando la pieza ya está hecha? Cuando llevamos muchos ensayos, cuando la música ya nos la sabemos de memoria y toca volver a empezar desde el principio. ¿Cómo hacemos para mantener la ilusión?
Es algo que me planteo como profesora y como persona que crea y acompaña al grupo. Porque yo también llego cansada algunos días. También tengo momentos en los que siento que algo no avanza o en los que tengo que buscar otra manera de explicar lo que necesito.
No siempre tenemos la misma energía. Y creo que poder reconocerlo nos ayuda.
Hay días en los que todo sale y otros en los que parece que hemos dado tres pasos atrás. A veces lo que necesita el ensayo es parar un momento, hablar y entender qué está pasando. Otras veces necesitamos movernos, dejar de darle tantas vueltas y volver a disfrutar juntos.
Durante la creación intento que cada persona encuentre su lugar en la pieza. Que entienda qué está haciendo, qué intención tiene ese movimiento y qué aporta su presencia al grupo. Porque cuando solo estás pendiente de recordar qué paso viene después, hay una parte de ti que todavía no ha podido entrar.
Por eso me interesa preguntar: «¿Qué te pasa aquí?», «¿A quién estás mirando?», «¿Qué quieres transmitir?». Y escuchar lo que aparece. A veces una respuesta de alguien del grupo te abre una posibilidad que tú no habías visto.
Después llega otro trabajo: repetir.
Hay momentos en los que hace falta insistir en una entrada, ajustar una distancia o repetir una transición muchas veces. Eso también forma parte de cuidar una pieza. Pero intento que sepamos para qué lo estamos haciendo. Si vamos a repetir, pongamos la atención en algo concreto: hoy en las miradas, en cómo nos escuchamos, en lo que ocurre justo antes de movernos.
Así, dentro de algo que conocemos mucho, todavía podemos descubrir cosas.
También creo que necesitamos reconocer lo que va creciendo. En un ensayo es fácil acabar hablando de todo lo que falta. Y hay que corregir, claro. Pero también decir: «Esto hoy ha pasado», «Aquí os he sentido juntos», «Este momento empieza a tener lo que buscábamos». El grupo necesita saber cuándo está llegando a algún sitio.
Con el tiempo voy entendiendo que mantener la motivación requiere atención. Observar al grupo, revisar cómo estoy acompañando y aceptar que habrá días más difíciles. La ilusión también se cuida en esos días, en cómo nos hablamos y en las ganas de seguir aportando aunque estemos cansados.
A mí me sigue emocionando ese momento en el que una pieza empieza a sentirse del grupo. Cuando ves que cada uno está dentro de lo que hace, que se buscan, se esperan y se sostienen.
Y cuando eso aparece en un ensayo, aunque hayamos escuchado la misma música cien veces, vuelvo a tener ganas de verla una vez más.